Geen herstel, geen perspectief!

Het kabinet zet opnieuw een belangrijke stap op weg naar duurzame economische groei.

Zo opent de website van de Rijksoverheid met haar commentaar op de miljoenennota 2014. Opnieuw? Groei? Duurzaam? Ik zie het net zo min als de steeds aangehaalde “hervormingen” en “besparingen”. Er wordt gesuggereerd dat er het afgelopen jaar stevig aan de weg getimmerd is, maar de titel van de nota -Perspectief op duurzaam herstel- geeft al aan dat er weer visieloos gewerkt is aan een cluster van losstaande maatregelen.

Zonder tegenvallers zal de werkloosheid stijgen tot boven de 9% van de beroepsbevolking, terwijl de duur van WW wordt verkort. Op zich is stimulering naar arbeid een prima uitgangspunt, maar bij oplopende werkloosheid valt er weinig te stimuleren, hiervoor zijn banen nodig. Tegelijkertijd worden er miljarden aan besparingen doorgevoerd, die overigens met name komen uit lastenverzwarende maatregelen (hogere accijnzen, het niet aanpassen van belastingschijven aan inflatie, zelfstandigenaftrek beperken) en het wederom over de schutting gooien van Rijkstaken naar lagere overheden.

Per 1 januari 2015 zullen veel onderdelen van de AWBZ onder de WMO gevoegd worden, met andere woorden: taken worden overgeheveld naar de gemeenten, waar ze helemaal niet thuis horen, die daarvoor een beperkter budget krijgen. Et voila: besparing gecreëerd.

Perspectief op herstel is niet iets waar de burger warm voor loopt. De maatschappij heeft behoefte aan duidelijkheid. Een duidelijke visie op de arbeidsmarkt. Een stevige visie op de woningmarkt. En ja, (eventueel) ook nog met bijbehorende maatregelen zoals het hervormen van het belasting- en toeslagensysteem. Er moet perspectief zijn, herstel van de economie is hier een onlosmakelijk onderdeel van.

Het is niet erg vreemd dat er de afgelopen tien jaar een sterk dalende opkomst is bij de diverse verkiezingen. De duidelijkheid is ver te zoeken, uiteindelijk is er ook geen visie en het vertrouwen van de (potentiële) kiezer daalt. Over een half jaar zijn er weer Gemeenteraadsverkiezingen, waar – als de dalende trend doorzet – waarschijnlijk minder dan de helft van het electoraat op af gaat komen; een landelijke campagne als in 2011 bij de Provinciale Staten valt niet te verwachten, aangezien de strijdkassen van de partijen leeg zijn en er geen !e Kamer-zetels op het spel staan, dus de lokale partijen zullen hun slag kunnen gaan slaan. Daar lijkt op zich vrij weinig mis mee, maar dat is het wel, omdat steeds meer landelijke thema’s op het bordje van de gemeente terecht komen, zoals zorg en werk&inkomen. Lokale partijen kunnen daar moeilijk een vuist tegen maken, omdat het geen lokaal beleid betreft, dus blijft het systeem van overhevelen in stand.

Zolang dit doorgaat zal er weinig herstel zijn, dus ook weinig perspectief. Een treurig vooruitzicht voor een rijk land als het onze!

 

Advertisements

Rutte 2 is tijd- en geldverspilling….!

Gisteren ontving ik deze tweet en -hoewel ik het niet met alle ideeën eens ben- dit is een terechte oproep aan het kabinet om op te stappen!

Peilingen zijn palingen, maar na 19 maart 2014 zullen we ongetwijfeld gaan zien dat ze aardig kloppen en dat er helemaal geen steun (meer) is voor de coalitie VVD-PvdA. Het is zinloos om bezig te blijven…., net zo zinloos als het is om een miljoenennota voor te bereiden waarvan bekend is dat de uitvoering in de Eerste Kamer geen steun zal gaan krijgen. Complete tijdverspilling en misbruik van middelen.

Wellicht is het net zo handig om op 19 maart meteen Tweede Kamer-verkiezingen uit te schrijven?! 

 

 

Bizarre bureaucratie……!

Een Dommelse ondernemer met hart voor maatschappelijke doelen vertelde me maanden geleden al een verhaal dat bijna lachwekkend belachelijk was: de lokale welzijnsinstelling had hem benaderd of hij mee wilde werken aan een traject om jonge asielzoekers/statushouders te helpen integreren. Betrokken als hij is, stemde hij direct toe om stageplaatsen in zijn supermarkt ter beschikking te stellen.

Het eerste traject was een jongedame die geen betaald werk kon krijgen, omdat ze de taaltoets niet haalde en derhalve ook geen opleiding kon volgen. Zij zat in een cirkeltje, want zonder werk en/of opleiding doe je erg weinig ervaring op met een taal. De stageplaats was een succes, want inmiddels heeft ze de taaltoets behaald, daarna betaald werk gekregen en inmiddels begonnen aan een opleiding. Een succesverhaal, met dank aan de begeleiding van een ondernemer en haar eigen doorzettingsvermogen.

Traject 2 was een iets ander verhaal, namelijk een dertiger die al ruim tien jaar door de regelbrei van asielzoekerscentra in Nederland ronddoolde; 10 (!!) jaar, zonder opleiding of werk. Maar ook deze man begon met zijn stage, pikte de taal weer op en voelde zich prettig nuttig. Na enkele maanden kwam er, aan de hand van een anonieme tip die niet eens deze man betrof (en ook onjuist bleek te zijn), een controle door de vreemdelingenpolitie in de supermarkt. Hoewel de controle niet op de stagiair gericht was, bleek er met zijn papieren iets niet in orde: er was geen tewerkstellingsvergunning aangevraagd, wat door de welzijnsinstelling en/of de gemeente, als opdrachtgevers van het traject, had moeten gebeuren. Uiteraard is in Nederland de werkgever verantwoordelijk voor zijn werknemers, ook als dit een stage betreft, maar in dit geval dacht de supermarkthouder te kunnen vertrouwen op de opdrachtgevers, aangezien dat ook de gemeente Valkenswaard betrof.

De man mocht natuurlijk niet werken, ook geen stage lopen, dus die zit nu al weer een half jaar in de situatie waarin hij al tien jaar gezeten had: niet mogen werken, niet mogen studeren, wel een status in dit land.

De ondernemer werd afgelopen maand verrast door een “boeterapport wet arbeid en vreemdelingen”, een ambtelijk pak papier van 35 pagina’s, waartegen hij bezwaar maakte. Dit resulteerde in een boetebeschikking……, namelijk een acceptgiro voor een bedrag van € 6000,- 

Het bizarre van dit verhaal is dat de betreffende mensen legaal in nederland verblijven en een status hebben, maar niet mogen of mochten werken. Hoe kunnen mensen – die hier blijkbaar welkom zijn – niet kunnen participeren? De ambtelijke molen en inzet van vreemdelingenpolitie, SZW en allerlei instanties draait wel prettig door, blijkbaar deels gefinancierd door boetes uit te schrijven aan ondernemers met de beste bedoelingen.

Ik verbaas me enorm over deze bizarre bureaucratie, gestoeld op probleemdenken.